25 Μάρτη

ΣΗΜΑΙΑ
Είπαν όλοι πως πέθανες, χάθηκαν τα παιδιά σου
κανείς δεν άντεξε ποτέ, τόσο μεγάλο πένθος,
μα Εσύ, από τις στάχτες σου, ξαναγεννιέσαι πάλι…

Ακέουσα στο σκοτεινό σπηλάδι,
μαγνάδι αργοΰφαινες άβροτη, δυσπενθούσα,
αιώνες τώρα τέσσερις˙ τη μαύροχελιδόνα
στης ακρωρίας καρτερείς, ζώπυρο σταυροδρόμι
τα μυστικά που κέντησες με την καυτή σου ανάσα
αντίδωρο πανίερο, της λευτεριάς να στείλεις.
Και οι πηγές σου κρύσταλλο, πάγος αιώνες τώρα
κρατούν λαφίνα στο γκρεμό, σφιχτά φυλακισμένη
οι μυγδαλιές αστόλιστες, οι μορφονιές στα μαύρα
μόνο ο κούκος τόλεγε, πικρόχολο τραγούδι:

Ακόμα τούτην Άνοιξη, Ραγιάδες…Ραγιάδες…

Οι αλυσίδες θα κρατούν, το φως φυλακισμένο
ώσπου να φέρει μήνυμα, η μαύροχελιδόνα
το λάβαρο να στεριωθεί , ψηλά στην Άγια Λαύρα
να το βιγλίσουν οι Αετοί, ν’ ανοίξουν τα φτερά τους
οι μυγδαλιές ανθόλουστες , τ’ αγρίμια απ’ τις σπηλιές τους
να ξεχυθούν στα διάσελα, τη λευτεριά να κράξουν…

25 του Μαρτιού, η πιο λαμπρή ημέρα
του γένους η Ανάσταση, του κόσμου η ελπίδα.

Πατρίδα Ελλάδα η σκλαβιά, εσένα δεν σου πρέπει…
Σήμερα ο Τάρταρος ριγά, σχίζονται τα επουράνια
τα Θεϊκά τα τέκνα σου, τ’ αθάνατα παιδιά σου
που νίκησαν το θάνατο, αναστηθήκαν πάλι.

Ο Ηρακλής με λεοντή πλάι στο Θοδωράκη
βροντοφωνάζει: ΈΛΛΗΝΕΣ!!! Και τρέμουν τα ποδάρια.

Αίαντας Τελαμώνιος, αρπάζει τον Ανδρούτσο
πιάνουν το χάνι της Γραβιάς, αδιάβατος ο δρόμος
δακρύζουν οι βουνοκορφές, λυγίζουνε τα δένδρα
κλείνουν τη στράτα του Μοριά, με το δασύ τους στέρνο…

Ο Λεωνίδας μάχεται, μαζί με τους τριακόσιους
στης Αλαμάνας γέφυρα, τρία σπαθιά αλλάζει
κι ο Διάκος του χαμογελά και του εχθρού φωνάζει:
«Πάρτε κι εσείς και η πίστη σας, Μουρτάτες να χαθείτε»

ΣΗΜΑΙΑ1821 2

Άπ’ το συμπόσιο το ιερό, δεν έλειψε ο Πηλείδης
στα Δερβενάκια καρτερεί, του Δράμαλη «Περσιάνους»
στενάζει η γη κι ο Χάροντας, τις αλυσίδες σέρνει
χαράζει πέρα η αυγή, το γένος ανασαίνει…

Ήταν χιλιάδες οι ψυχές, στο κάλεσμα ετούτο
κι όλοι γελούσαν και γιορτή, στο Ζάλογγο εστήσαν…
Ανάσταση ο θάνατος, την λευτεριά σαν φέρνει,
Θάνατος είναι η αποδοχή, σκλαβιάς πικρό σκοτάδι.

Χαίρε! Ημέρα λάμπουσα, μαρμαρυγή της δόξας …

Θύελλες θάρθουνε ξανά και σκοτεινά φεγγάρια
μα Εσύ θα φέγγεις πάντοτε, λάβαρο θ’ ανεμίζεις
να γνέφεις σ’ όλες τις γενιές, της λευτεριάς το πάθος…

ΣΗΜΑΙΑ1821

Share This:

Αφήστε μια απάντηση

Η ιστοσελίδα χρησιμοποιεί cookies για την ευκολία της περιήγησης. Με τη χρήση της αποδέχεστε αυτόματα την χρήση των cookies. Πληροφορίες

The cookie settings on this website are set to "allow cookies" to give you the best browsing experience possible. If you continue to use this website without changing your cookie settings or you click "Accept" below then you are consenting to this.

Close