Κατσαντώνης:O Αετός των Αγράφων,το Λιοντάρι της Κλεφτουργιάς

Γράφει ο Μενέλαος Παπαδημητρίου Τη μέρα της Εθνικής Εορτής της 25ης Μαρτίου – Εορτή της Χριστιανοσύνης με τον Ευαγγελισμό της Θεοτόκου και Εορτή του Ελληνισμού με την Επανάσταση του 1821 για την

25 Μάρτη

Είπαν όλοι πως πέθανες, χάθηκαν τα παιδιά σου κανείς δεν άντεξε ποτέ, τόσο μεγάλο πένθος, μα Εσύ, από τις στάχτες σου, ξαναγεννιέσαι πάλι… Ακέουσα στο σκοτεινό σπηλάδι, μαγνάδι αργοΰφαινες άβροτη, δυσπενθούσα, αιώνες

ΥΜΝΟς ΣΤΟΝ ΑΝΘΡΩΠΟ

Τούτος ο δρόμος που τραβάς, χρόνια με χίλους κόπους στενός και κακοτράχαλος, δυσέμβατο στρατώνι σ’ οδήγησε σ’ αγνάντιο, ψηλά σε κορφοβούνι όπου λαλούν οι πέρδικες και λούζονται τ’ αηδόνια. Συνοδοιπόρος δίπλα σου,

Παραμύθι

Χωριό μου, τόπε ιερέ, ψυχής μου, άγιο σπίτι σ’ αναζητώ κάθε στιγμή και σαν τον Οδυσσέα καρτερώ μαρτυρικά, πότε θα σ’ αντικρύσω να γονατίσω, ευλαβικά, το χώμα να φιλήσω… Διαβάτη, εσύ που

Χουλιαργιάς

Περνούν τα χρόνια σαν άνεμος, σαν αστραπή. Κοιτάζεις πίσω κι όλα σου φαίνονται σαν χθες…Και τα χαϊδεύεις, τα ψηλαφάς κι αυτά σου κρένουν, δείχνουν σημάδια, σε ξεστρατίζουν σ’ αλλοτινές εποχές. Μα όλα

Κώστας Βάρναλης

«Ἢ ποίηση τοῦ Βάρναλη, γράφει ὁ Μενέλαος Λουντέμης, δὲ μύριζε ποτὲ γάλα. Μύριζε ἀπὸ τὴν ἀρχὴ μπαροῦτι· κατέβηκε δηλαδὴ στὸ στίβο χωρὶς πάρα πολλὰ γυμνάσματα καὶ δοκιμὲς καὶ περιπλανήσεις στοὺς λειμῶνες τῶν

Τι είναι η τρομώδης νόσος των αιγοπροβάτων – Πώς μεταδίδεται

Είναι γνωστή για πάνω από 200 χρόνια και δεν υπάρχουν επιστημονικές αποδείξεις μέχρι σήμερα ότι μεταδίδεται στον άνθρωπο. Στην Ελλάδα, το πρώτο περιστατικό τρομώδους νόσου διαγνώστηκε το 1986. Συμπτώματα της νόσου Τα

Α. Σούτσος

Ο Πολιτιστικός μας Σύλλογος σας εύχεται χρόνια πολλά ειρήνη και υγεία σε όλο τον κόσμο και το νέο έτος απαλλαγμένο από ‘κορώνες’ και ιούς… Τους παλαιούς μας βουλευτάς πρέπει να ζωγραφίσω ή

Το Xριστόψωμο, Αλ. Παπαδιαμάντης

Μεταξύ των πολλών δημωδών τύπων, τους οποίους θα έχωσι να εκμεταλλευθώσιν οι μέλλοντες διηγηματογράφοι μας, διαπρεπή κατέχει θέσιν η κακή πενθερά, ως και η κακή μητρυιά. Περί μητρυιάς άλλωστε θα αποπειραθώ να

«ΒΟΥΝΟ»

Σε κάθε νυχτοπάλεμα, με της οργής τα πάθη πνιγμένος σ’ άγρια κύματα, τα χέρια μου απλώνω ν’ αδράξω μια αχτίδα σου κι απ’ το πηχτό σκοτάδι να ψαχουλέψω τις σκιές, το φως

Η ιστοσελίδα χρησιμοποιεί cookies για την ευκολία της περιήγησης. Με τη χρήση της αποδέχεστε αυτόματα την χρήση των cookies. Πληροφορίες

The cookie settings on this website are set to "allow cookies" to give you the best browsing experience possible. If you continue to use this website without changing your cookie settings or you click "Accept" below then you are consenting to this.

Close