«Η γιορτή της Μάννας»

058

«Η γιορτή της Μάννας»

Υπό Αιδεσιμόλ. Δημητρίου Λυμπεροπούλου

Εφημερίου Ιερού Ναού Προφήτου Ηλιού Τριπόλεως

 

Κρίνω ορθόν, και πλέον από απαραίτητου να αρχίσω εις το παρόν κείμενόν μου που είναι αφιερωμένο εις την Μάνα, με την μεγάλη Μάνα όλων μας, την Γλυκειά Παναγιά.

Η Εκκλησιαστική Υμνογραφία βρίθει από ύμνους και Ιερές Ακολουθίες, αφιερωμένες στο σεπτό πρόσωπό της. Εγκώμια έχουν συνταχθεί από σπουδαίους υμνογράφους που εξάρουν την Αγιότητά της.

Η Παναγιά μας. Η μεγάλη μας Μάνα. Των θλιβομένων η χαρά. Χριστιανών η προστάτις. Η βακτηρία των τυφλών. Η Μητέρα του Θεού του Υψίστου.

Η Παναγιά μας είναι ο εύδειος λιμήν που προσαράζει το ανεμοδαρμένο από τα αχθηφόρα κύματα της ταραγμένης κοινωνίας καράβι της υπάρξεώς μας.

Η Παναγιά μας που είναι η Δέσποινα και Μητέρα τουΛυτρωτού, δέχεται τις ικεσίες και παρακλήσεις μας, και απαλύνει το ψυχικό και σωματικό άλγος. Είναι η προστάτιδα της ζωής μας, η ασφαλεστάτη φρουρός. Είναι η ελπίδα και το στήριγμα.

Συνεχόμενοι από πολλούς πειρασμούς, καταφεύγουμε στην Παναγιά μας, επιζητώντας την σωτηρία μας. « Ω, Μήτερ του Λόγου και Παρθένε, των δυσχερών και δεινών με διάσωσον ». (Μικρός Παρακλητικός Κανών, εις την Υπεραγίαν Θεοτόκον).

Η Αγία μας Εκκλησία, μας παρουσιάζει Άγιες Μητέρες που ανέδειξαν Άγιους Πατέρες και Ομολογητάς. Τους έθρεψαν με τα ζείδωρα νάματα της Ορθοδόξου Χριστιανής Πίστεως, λόγιους Εκκλησιαστικούς συγγραφείς. Τρεις Ιεράρχαι. Μεγάλοι Οικουμενικοί Διδάσκαλοι της Πίστεως, και των Ελληνικών Γραμμάτων πρεσβευταί.

Από την άλλη πλευρά έρχεται η ελληνική ιστορία και παρουσιάζει εις τας δέλτους της, την ηρωίδα μάννα. Τις ηρωίδες μάννες που αποτελούν ορόσημον, φωταγή φάρον, και οδοδείκτην, για τις επερχόμενες γενιές των Ελληνίδων Μητέρων, να πορευθούν σωστά, χριστιανικά, Ελληνικά Πατριωτικά μέσα στον στίβο της ζωής.

Οφείλομεν λοιπόν φόρον τιμής και ευγνωμοσύνης σε ηρωίδες μάννες.

Αν ανατρέξωμεν εις την Αρχαίαν Ιστορίαν, θα ακούσουμε εκείνο το ΄΄ ΤΑΝ ή ΕΠΙ ΤΑΣ ΄΄, της λιονταρίσιας αχαλίνωτης εκείνης ψυχής, της Σπαρτιάτισσας μάννας. Ακουμπισμένη στο μισάνοιχτο παραθύρι του σπιτιού της κατευώδονε τον πολεμιστή γιο της, με την ευχή, ή να νικήσει, ή να τον φέρουν νεκρό επάνω στην ασπίδα του.

Οι αιώνες κυλούν και φθάνωμεν στην περίοδο της Τουρκοκρατίας. Να η Ζαμπέτα ή Ζαμπία (Ελισάβετ Κολοκοτρώνη), γόνος της δοξασμένης Αλωνίσταινας (1750). Αν και δεν διακρίθηκε εις το πεδίον της μάχης, όπως η Μόσχω Τζαβέλα, η Δέσπω Μπότσαρη, η αδάμαστη Μπουμπουλίνα, εις τους ναυτικούς αγώνες, η Μαντώ Μαυρογένους, που αφιέρωσε την αμύθητη περιουσία της για την έκβαση του αγώνα, η Ζαμπία, η ηρωίδα αυτή λεβεντόκορμη αντρογυναίκα, ηξιώθη και ευτύχισε να γίνει μάννα, του εξοχώτερου ήρωα της Ελληνικής Πολιγγενεσίας, του στρατηλάτη και ελευθερωτή του ΓΕΝΟΥΣ μας, Θεόδωρου Κολοκοτρώνη, του αθάνατου Γέρου του Μοριά.

Η κυπαρισσένια στο κορμί. Κυπαρισσιώτισα ΄΄μάννα΄΄, που έδωσε δυο παιδιά της (τα σπλάχνα της), στον πόλεμο 1940-1944, που άφησαν τα κορμιά τους, εκεί ψηλά στα κακοτράχαλα χιονισμένα βουνά της Αλβανίας,

Όταν έφθασε το πικρό μαντάτο, αγέρωχη είπε: θα το πιώ το πικρό ποτήρι. Έχω άλλα τρία αγόρια, αν χρειασθεί, τα στέλνω και αυτά για την Πατρίδα. Λόγια δεν χωρούν.

Οι ηρωίδες ΄΄μάνες΄΄ της Βορείου Ηπείρου, που κουβαλούσαν ζαλωμένες, τα πολεμοφόδια, χωμένες μέσα στο χιόνι, στην πρώτη γραμμή του μετώπου.

Όντως οφείλομεν σαν πραγματικοί Έλληνες πατριώτες, τον σεβασμό, και την απότιση φόρου τιμής, σ’ αυτές τις αθάνατες ηρωίδες ΄΄μάννες΄΄.

Έρχεται λοιπόν ο ποιητής με το δημοτικό άσμα του, να μας εισαγάγη στον μήνα Μάιο, που έχει καθιερωθεί η 12η, να είναι αφιερωμένη στην γιορτή της ΜΑΝΑΣ.

 

΄΄Εμπήκε ο Μάης, εμπήκε ο Μάης,

Εμπήκε ο Μάης μήνας,

Ο Μάης με τα τριαντάφυλλα κι Απρίλης με Τα ρόδα.

Απρίλη ροδοφόρετε, Μάη μου Κανακάρη,

που όλον τον κόσμον γιόμισες με άνθια και λουλούδια.΄΄

 

Πολλά, μα πάρα πολλά ποιήματα έχουν γραφεί για τη ΄΄μάννα΄΄, που η μούσα τα σιγοτραγουδάει, για να γεμίσει την ψυχή του Θείου τούτου πλάσματος, της μάννας.

Λυρικοί ποιητές (Ιωάννης Βυλαράς), στολίζουν την ψυχή της μάννας.

 

΄΄ Η γλυκυτάτη άνοιξη

με τα’ άνθη στολισμένη

ροδοστεφανωμένη

τη γη γλυκοτηράει

 

Κι ο υιός βοσκός χαρούμενος

φυσώντας τη φλογέρα

γεμίζει τον αγέρα

με τραγουδιού φωνές !!!

 

Τι συγκινητικό ! Λυγίζει κανείς . Ναι

Είναι οι επόμενοι στίχοι από το ποίημα του Διονυσίου Ηλιακόπουλου.

Επί τω θανάτω της Δεκατριετούς Πηγής Ι «Κολλαϊτη.

 

«Το ΄χε λοιπόν απόφαση η περιπαίχτρα μοίρα

Εγώ με νεκρολούλουδα, Πηγή μου να σε ράνω,

η τόση κακορροιζική και δυστυχή μου λύρα,

εις το στερνό κλωνάρι σου να κρεμασθεί επάνω;

 

Αλλ’ ήλθε η ώρα έξαφνα, η ώρα η βουλιασμένη

και ο θάνατος επρόλαβε στο πλάγι σου φονιάς.

στο κτύπημά του έκραξες τη μάννα τρομαγμένη

κι έκλεισες στην αγκάλη της τα μάτια σου για μιάς.

 

Τάχα τα μάτια που έκλεισες θα ανοίξουνε και πάλι;

κι εκεί που η μοίρα σε ’φερε θε να μας ξαναδεις;

αν κρύβει ελπίδα ο θάνατος, κι υπάρχει ζωή άλλη,

την αγκαλιά σου άνοιξε και θα ΄λθουμε κι εμείς.

 

         Ο Αριστοτέλης Βαλαωρίτης (Λευκάδα 1824 – 1879), Λυρικός ποιητής, ύμνησε την πατρίδα, την στοργή, τη φιλία και κατά κύριον λόγο την μάννα . Μας δίνει όλο εκείνο το μεγαλείο που κρύβει στα σώθηκα της η Μάννα. Η Μάννα η γλυκειά. Η Μάννα που για εννέα ολόκληρους μήνες θάλπει μέσα στα σπλάχνα της τη νέα ζωή που θα γεννηθεί. Όντως και ασύλληπτο μυστήριο. Να τρέφεται και να αυξάνει με τον ομφάλιο λώρο μια νέα ζωή.

Υπήρξε όμως μια περίοδος του περασμένου αιώνος, που πλειάδα ποιητών εξύμνησαν το μεγαλείο που λέγεται μάννα. Ύφαναν με τον αργαλειό της ποίησης, ανεξίτηλα πολύχρωμα κεντισμένα κάδρα.

Γεώργιος Μαρτινέλης (Κέρκυρα 1836- 1896) λυρικός ποιητής.

Και ποιος δεν έχει απαγγείλει στα σχολικά του χρόνια το ποίημά του που ακολουθεί;

 

«Μάννα κράζει το παιδάκι,

μάννα ο νιος και μάννα ο γέρος

μάννα ακούς σε κάθε μέρος,

Ω! Τι όνομα γλύκό !

 

Την υγειά της την ζωή της

όλα η μάννα τα αψηφάει,

για το τέκνο π’ αγαπάει,

για το τέκνο που φιλεί.

 

Δυστυχής όποιος την χάσει,

ο καημός είναι μεγάλος,

σαν την Μάννα δεν ειν’ άλλος

εις τον κόσμον θησαυρός.

 

Κι όποιος μάννα πλιά δεν έχει,

μάννα κράζει στ’ όνειρό του

πάντα μάννα στον καημό του

είναι ο μόνος στεναγμός».

        

Στην αγκαλιά της λουφάζει το μωρό της, το μικρό, μικρούτσικο εκείνο χαριτωμένο πλασματάκι, που είναι σπλάχνο από τα σπλάχνα της.

Η μάννα ξενυχτάει στο προκεφάλι του, όταν το καίει ο πυρετός. Με το τρυφερό χάδι της, στο φλογισμένο προσωπάκι του, και με το μητρικό φιλί της, διώχνει τον πυρετό και ανακουφίζει το μωράκι της.

Με τη μάννα μοιράζεσαι τις χαρές και τις λύπες σου, και ποτέ δεν της κρύβεις κάθε σου μυστικό.

Όλον τον κόσμο και αν ψάξει κανείς, δεν θα βρει άλλο πλάσμα, σαν τη μάννα να σε λατρεύει και να πονά για σένα.

Η καρδιά της μάννας χωράει πολλά. Ανοίγει διάπλατα και δέχεται το καλό, τα γλυκόλογα από το σπλάχνο της. Αν όμως και καμιά φορά, την ποτίζεις με φαρμάκι, και της κεντρίζεις την καρδιά με οξεία και δίστομη ρομφαία, η υπομονετική μάννα, σου απαντάει με γλυκά ολόθερμα φιλιά.

Εδώ οφείλω να παραθέσω αυτούσια τα λόγια ενός σπουδαίου Ευρωπαίου λόγιου πεζογράφου, J Richepin :

 

Η καρδιά της μάννας

 

Είπε στον ερωμένο της η μάγισσα:

« Αφού πιστά ποθείς τον έρωτά μου, πήγαινε, φέρε την καρδιά της μάννας σου και ριχ’ την να την φάνε τα σκυλιά μου».

Κι ο γιος από τον έρωτα παράφορος, απ’ το κακούργο πάθος μεθυσμένος, το πρόσταγμα της λατρευτής του παίρνοντας, στη μάννα του χιμάει αγριεμένος.

Και μπήγει κοφτερό μαχαίρι αλύπητα στα σπλάγχνα που τον είχαν αναθρέψει και ξεριζώνει την καρδιά της μάννας του και στη νεράιδα πάει, να τον πιστέψει.

Μ’ απ’ την ορμή παραπατώντας έπεσε.

Και η καρδιά της μάνας ξεσχισμένη στα λασπωμένα χώματα κυλίστηκε.

Και, μέσα εκεί, στη λάσπη, κυλισμένη, στο γιο της λέει

Στενάζοντας βραχνά: – Μη χτύπησες παιδί μου πουθενά;

 

Ποτέ μα ποτέ δεν θα πικράνουμε την μάννα. Πάντα θα την έχουμε κορωνίδα, όπως και είναι. Η μάννα είναι ο αρραγής θεμέλιος λίθος, και το αγκωνάρι της οικογένειας. Είναι η οικονόμος. Είναι η σωστή διαχειρίστρια. Είναι η βάσις. Το στήριγμα. Αν και καμιά φορά υπάρξουν τριγμοί στην οικογένεια, είναι εις θέση να επαναφέρει την ομαλότητα.

Μάνα αποκαλούσαν και την Ελλάδα και οι ποιηταί του 18ου αιώνος.

Λορέντζος Μαβίλης (Ιθάκη 1860) Ύμνησε την Πατρίδα, και γενικότερα την Μητέρα Ελλάδα, για να σαλπίσει με την λύρα του, και τον λυρικό του λόγο ωδή μεγαλόστομη:

 

΄΄ Μάννα μου Ελλάδα, τι δεν είσαι τώρα

Σαν πρώτα ορθή, ψηλή, στεφανωμένη με δάφνες,

Τι δεν είσαι με τα δώρα της αθάνατης νίκης στολισμένη΄΄;

 

΄΄ Αχ πότε θ΄ άρθη, πότε θ’ άρθη η ώρα,

Να μεταστρέψει η όψη σου η σβησμένη,

Και της Λευτεριάς θε να προβάλει η μέρα,

Και το θείο πρόσωπό σου θα λάμψει σαν τον ήλιο της.

Μεγάλη θα γίνεις, κι αλλοιά τότε στον εχτρό σου΄΄;

 

 

΄΄ΜΑΝΝΑ΄΄

Τι μητρός συμπαθέστερον;(Γρηγόριος Θεολόγος)

         Μάννα…. να είσαι σίγουρη, ότι κι αν έτσι έλθουν τα πράγματα, κάποια στιγμή, πάνω στο χώμα, που θα καλύπτει το αγιασμένο από τους αγώνες σκήνωμά σου, αν δεν προφθάσεις να το ακούσεις σε αυτόν τον κόσμον, θα έλθει το παιδί σου γονατιστό, με σεβασμό, με δάκρυα, με αγάπη…… κερί θ’ ανάψει ευγνωμοσύνης και θα πει σε σένα, που το ανάστησες: « Μανούλα μου σ’ ευχαριστώ ! »

Τι άλλο θα ήθελες να ακούσεις Μάννα γλυκειά; « της ζωής υφάντρα, τεχνήτρα, φρουρέ; »

Σε σένα ελπίζουμε, Σε σένα προσβλέπουμε. Από τα χέρια σου η κοινωνία κρέμεται! Μην αργείς… Κάνε τώρα που έχομε ανάγκη, το θαύμα σου με την αγάπη σου, δώσε αίμα και πνεύμα.

Μάννα, σ’ ευχαριστούμε, και μαζί με τον Θείο της Εκκλησίας Διδάδκαλό Άγιον Γρηγόριον τον Θεολόγον, επαναλαμβάνουμε με δέος : « Τι Μητρός συμπαθέστερον;», και από τα τρίσβαθα της ψυχής μας αναφωνούμε : « Ουδέν Μητρός θαυμασιώτερον».

 

«Η φωνή μιας Ελληνίδας Μάννας»

         Διαπιστώνω δυστυχώς, ότι με λύσσα διώκεται το δικαίωμα εμείς οι Ελληνίδες ‘‘μάννες’’, να φέρουμε στον κόσμο Ελληνόπουλα. Φοβούνται οι κρατούντες μήπως γίνουν χριστιανόπουλα, και γίνουν συνέχεια των ηρώων και αξίων προγόνων μας.

Αδελφοί Συνέλληνες, αρκετά μείναμε απαθείς των Εθνικών εγκλημάτων (διωγμός της Εκκλησίς, κατακρεούργησης της Ελληνικής γλώσσας, διαστρέβλωσις της ιστορίας μας, διάλυσις οικογένειας, απαξίωση για την Πατρίδα μας).

Ας μάθουν τόσον οι της ενδοχώρας υποτακτικοί άρχοντες εις το ΔΝΤ,ΤΡΟΙΚΑ,ΜΕΡΚΕL, SOIBLE, όσον και γενικά οι Ευρωπαίοι δυνάστες, ότι στις φλέβες αυτού του υπερήφανου Ελληνικού λαού, κυλάει αίμα Αγίων και ηρώων, και θα γίνει ποτάμι που θα τους πνίξει.

Ας μην σκύβουμε τον αυχένα σε κάθε ντόπιο και ξένο αφέντη. Αυτό το χώμα που πατάμε είναι Ελληνικό, και ανήκει σε μας. Δεν χαρίζεται. Θα το κρατήσουμε με νύχια και με δόντια , όσο και αν θέλουν κάποιοι να μας βγάλουν από αυτό.

Γι’ αυτό ας ενώσουμε τα χέρια όλες οι οικογένειες, και ‘‘όλοι μαζί μπορούμε’’. Ας μάθουν οι ανθέλληνες ότι : ‘‘ζη Κύριος ο Θεός’’, και υπερηφάνοις αντιτάσσεται’’.

Ναι. είμαι πολύτεκνη μάννα, και θέλω να με σέβεται η Πατρίδα μου, γιατί μεγαλώνω 4 παιδιά, με αξίες, με όνειρα, με στόχους. Κάποιοι θέλουν να μου τα στερήσουν και αυτά.

Ναι. Αφήστε μου το δικαίωμα, όταν ο άντρας μου ασκεί ένα λειτούργημα, να μπορώ να ΄΄ΑΝΑΘΡΕΨΩ΄΄ τα παιδιά μου, και μην του κόβετε τον μισθό, μέσα στο πλαίσιο μιας ισοπεδωτικής πολιτικής, που τελικά αγγίζει μόνον αυτούς, που εργάζονται χωρίς να έχουν κλέψει ποτέ.

 

Share This:

Αφήστε μια απάντηση

Η ιστοσελίδα χρησιμοποιεί cookies για την ευκολία της περιήγησης. Με τη χρήση της αποδέχεστε αυτόματα την χρήση των cookies. Πληροφορίες

The cookie settings on this website are set to "allow cookies" to give you the best browsing experience possible. If you continue to use this website without changing your cookie settings or you click "Accept" below then you are consenting to this.

Close